BLIZNY - 1: Cienie śmierci

Spojrzał na nią ze zmęczeniem. To wszystko go już przerastało. Czuł się jak pusta skorupa, w której nie zostało już nic oprócz dudniącej echem ciemności. Każdy jego ruch, słowo, spojrzenie, było tylko gorzkim obowiązkiem. Nic już nie miało smaku ani zapachu. To wszystko stopniowo i skutecznie go wykańczało. Nie chciał dawać po sobie poznać słabości, której nie powinien się wstydzić – był człowiekiem, takim jak miliony innych, a słabość jest nieodłącznym elementem człowieczeństwa. Mimo to zawsze powtarzano mu, że ona niszczy – nie tylko w oczach innych, ale we włąsnej samoocenie. W końcu nie mógł już tłumić tego wszystkiego i udawać, że to nie zostawiło na nim żadnej blizny. Tak naprawdę cały był pokryty pozostałościami po starych ranach, które ciągle się otwierały i krwawiły.

Odgarnął z jej czoła zbłąkany kosmyk ciemnych włosów. Tak samo czarnych jak jego. Ktoś kiedyś powiedział, że prawdopodobnie obydwoje są psami, tylko ona jest tym ładniejszym. Nie pamiętał już kto tak mówił –król, jakiś strażnik albo też karzeł. Było w tym trochę prawdy, a może nawet więcej niż trochę.

Spała. Jej ciało było takie ciepłe. Tak ohydnie ciepłe. Ciemne, gęste rzęsy ciężko opadały na policzki. Jej oddech muskał jego skórę. Nie powinien tutaj być. To samo usłyszał od niej kilka miesięcy wcześniej, jednak zanim powiedziała coś więcej, zamknął jej usta gwałtownym pocałunkiem, któremu nie opierała się długo. Bała się go. Widział to wtedy, gdy przyciągał ją mocno do siebie. Każdy się bał, co przez pewien czas sprawiało mu nawet przyjemność, było powodem do dumy. Kiedy odprowadzała go tamtej nocy wzrokiem, strach stopniowo uchodził z jej spojrzenia, a jego miejsce zajmowało coś innego. Tylko co? Nie mógł tego odgadnąć, nawet gdy schodził po marmurowych schodach do swojej sypialni, próbując utopić poczucie winy, które zbyt rzadko go odwiedzało.

Było dobrze. Naprawdę, było cholernie dobrze. Chyba nawet przeczuwał, że tak to się skończy. To wszystko wydawało się zbyt szczęśliwe i idealne. Z pewnością nie przeznaczone dla niego.

Westchnął cicho, przymykając oczy. Tak bardzo chciał, by ten koszmar się w końcu skończył. Tego pragnął najbardziej. Kiedyś miał bardzo ograniczone i proste ambicje – wygrać turniej, upić się, zaliczyć dziwkę. Tak było lepiej, łatwiej. Od tamtego dnia, gdy ujrzał ją na placu – tak smutną i jednocześnie odważną, a następnie stopniowo poznawał by w końcu uchylić mosiężne drzwi jej komnaty, spotykały go same trudności, pułapki i cierpienia. Nigdy się nawet nie spodziewał, że jego życie może stać się jeszcze cięższe. To przez nią wmawiał sobie, próbując wzbudzić gniew i obojętność, godne potwora jakim był w oczach innych. Bez skutku. Nie był wykształcony ani też uczuciowy, mimo to wiedział, że szczęście wymaga cierpienia. A szczęściem były te wszystkie chwile gdy mógł usłyszeć jej śmiech, dotknąć włosów czy przyciągnąć do siebie, widząc w jej oczach tylko miłość. Nie bała się go. Jej strach zniknął. Za to najbardziej ją kochał, chociaż często odpychał od siebie to słowo. Miłość. To kolejna oznaka słabości. Zbyt ludzka. Teraz doskonale wiedział, dlaczego przez większość życia od niej uciekał.

Jeszcze raz spojrzał na jej bladą twarz, skąpaną w świetle przygasającej świecy. Ciemne cienie tańczyły na jej gładkim czole i policzkach. Sama też niedługo staniesz się tylko cieniem.

Kiedy maester mu o tym powiedział, o mało nie stracił równowagi. Musiał przytrzymać się ściany. On. Wielki, potężny wojownik. On. Pies Joffreya. On. Którego jedynym lękiem był ogień. On okazał słabość. Bo teraz bał się także śmierci. Nie swojej. Jej śmierci.

Pierwszą bliznę zadał mu książę, upokarzając ją przy wszystkich. To tylko słowa – Ogar powiedział jej później, jeszcze wtedy, gdy w jej oczach był strach. Ona jednak zaciskała pięści do krwi, raniąc dłonie paznokciami. Nie płakała – w tym również była do niego podobna, nie okazywała słabości. Można byłoby powiedzieć, że z dumą znosiła obelgi, jakie rzucał w nią Joffrey. Było w nich tyle jadu i podłości, że Sandor był w stanie odciąć język temu przeklętemu dziecku własnym mieczem, który miał przecież bronić księcia.

Mówił jej, żeby milczała, bo go sprowokuje. Ona jednak była bardziej uparta niż by się zdawało. Gdy Joffrey spróbował po raz kolejny rzucić w nią obelgami, ona odpłaciła mu się tym samym, skazując się na liczne siniaki. Patrzył, jeszcze z chłodnym dystansem, jak ludzie z którymi pijał i śmiał się do łez, okładają ją pięściami na rozkaz rozwydrzonego dzieciaka. W głębi duszy dziękował bogom, choć nigdy nie był religijny, że to nie jemu przypadło to haniebne zadanie.

Kolejne blizny przychodziły z czasem, nieróżniąc się zbytnio od poprzednich. Ten sam schemat – książę i ona. Ona i strażnik. Królowa i ona. Książę, królowa i ona. Słowa raniły jej duszę, a pięści i stal raniły jej ciało. Karzeł prychał z pogardą na widok Joffreya, który czerwienił się gdy tylko słyszał jego kroki. Lubił publiczność, jednak Krasnal nie był mile widzianym gościem na jego przedstawieniach. Karłowaty wuj powiedział Joffreyowi, że może sobie bić karczemne dziewki i służące, ale z pewnością nie ją. Była córką lorda z zapomnianego już rodu południa. Może w dawnych czasach był on dosyć znaczący, jednak wraz z upływem czasu i zmianami na tronie, stał się tylko starym wspomnieniem. Ogar spytał się jej kiedyś, już po tym jak strach zniknął z jej oczu, jak właściwie brzmi dewiza jej rodu. „Słabych czeka śmierć” powiedziała głosem, w którym czaił się smutek. Jej ojciec był stary. Być może kiedyś mądry, ale w swojej ostatniej decyzji nie wykazał się rozsądkiem. Niepotrzebnie wszczynał bunt, tym samym skazując swe jedyne dziecko na los zakładniczki w Królewskiej Przystani, choć królowa lubiła zwać ją honorowym gościem. Tyle było w tym honoru, co pozbawionej siniaków skóry na jej ciele. Karzeł zastraszył siostrzeńca, że o kolejnym pobiciu dowie się król. To podziałało. Ona mogła odpocząć od bólu psychicznego i fizycznego, a Sandor uwolnić się od kumulujących się wyrzutów sumienia...

Ze wspomnień wyrwał go jej cichy jęk. Odgarnął  z jej rozgrzanego czoła zlepione potem włosy. Jego dotyk uspokoił ją. Cienie ciągle tańczyły na jej twarzy. Już niedługo ciebie przejmą pomyślał zmęczony. On również powinien spać. Czekają go kolejne ciężkie dni. Nie potrafił jednak. Gdy tylko zamykał oczy i kładł się obok niej, jego umysł paraliżował lęk. A jeżeli ona umrze gdy on będzie spał? Tego nie chciał. Nie mógł do tego dopuścić. Maester mówił mu, że i tak dla niej wszystko stracone - prędzej czy później skona, jednak musiał być przy niej kiedy to nastąpi. Złapie ją za rękę i odprowadzi na tamten świat. To miała być ostatnia przysługa, jaką jej wyświdaczy.

To była już kolejna z nocy, gdy oboje oczekiwali śmierci, a ona wciąż nie przychodziła.